|
|
|
1974 |
 Χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, που ενεθάρρυνε η στρατιωτική χούντα των Αθηνών ενάντια στην κυπριακή κυβέρνηση, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο δήθεν ως "εγγυήτρια της ανεξαρτησίας του νησιού". Στις 20 Ιουλίου 1974, 40.000 τουρκικά στρατεύματα, τα οποία στήριζαν αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις, αποβιβάστηκαν στο νησί, κατά παράβαση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και όλων των αρχών που διέπουν τις διεθνείς σχέσεις. Τρεις μέρες αργότερα, στις 23 Ιουλίου, η χούντα κατέρρεε και τη διακυβέρνηση της Ελλάδας αναλάμβανε δημοκρατική κυβέρνηση. Με τη πτώση της χούντας αποκαταστάθηκε και η συνταγματική τάξη στην Κύπρο.
Αν η Τουρκία ήθελε να διατηρήσει οποιοδήποτε πρόσχημα ότι ενεργούσε ως εγγυήτρια δύναμη, θα έπρεπε να αποσύρει τις δυνάμεις της στις 23 Ιουλίου. Αντί αυτού όμως, στις 14
Αυγούστου, η Τουρκία εξαπέλυσε δεύτερη επίθεση εναντίον της Κύπρου, κατά παράβαση του ψηφίσματος 353 του Συμβουλίου Ασφαλείας της 20ης Ιουλίου 1974, που ζητούσε ανακωχή και αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο και κατά παράβαση των συμφωνιών που υπέγραψε στη Γενεύη.
Οι συνέπειες της τουρκικής εισβολής ήταν τρομακτικές για τον κυπριακό λαό. Η τουρκική στρατιωτική επέμβαση προκάλεσε σημαντικές απώλειες ζωών, μεγάλες υλικές καταστροφές, ωμότητες σε βάρος αμάχων και εκτοπισμό πέραν του ενός τρίτου του πληθυσμού. Το 37% περίπου του κυπριακού εδάφους, που ήταν το πλουσιότερο μέρος και αντιπροσώπευε το 70% του οικονομικού δυναμικού, καταλήφθηκε από τα τουρκικά στρατεύματα. Διακόσιες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι - το ένα τρίτο περίπου, του συνολικού πληθυσμού - εκδιώχθηκαν με τη βία από τα σπίτια και τις περιουσίες τους που βρίσκονταν στο βορρά και μετακινήθηκαν ως πρόσφυγες, στις νότιες, ελεύθερες περιοχές της Κύπρου. Επιπλέον χιλιάδες πολίτες φονεύθηκαν, υπέστησαν κακομεταχείριση ή εξαφανίστηκαν χωρίς κανένα ίχνος από τότε. Αγνοείται η τύχη
1619 προσώπων, ενώ για αρκετούς από αυτούς υπάρχει μαρτυρία πως βρίσκονταν ζωντανοί στα χέρια των στρατευμάτων εισβολής. Η αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα των κατεχομένων με μαζική εισαγωγή χιλιάδων
εποίκων από την Τουρκία και η καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς στην κατεχόμενη Κύπρο, συνιστούν επίσης, άλλες δύο πτυχές της κυπριακής τραγωδίας.
Κατά τη διάρκεια της 29ης Συνόδου, το Νοέμβριο του 1974, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε ομόφωνα (συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας) το ψήφισμα 3212, το οποίο παρείχε το πλαίσιο για μια λύση στο κυπριακό πρόβλημα. Στις κύριες πρόνοιες του το ψήφισμα αυτό απαιτεί την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο, το σεβασμό της ανεξαρτησίας, κυριαρχίας, εδαφικής ακεραιότητας και το αδέσμευτο της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον τερματισμό της ανάμιξης στις εσωτερικές της υποθέσεις και τη λήψη επειγόντων μέτρων για την επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους κάτω από συνθήκες ασφάλειας.
Η Τουρκία, παρόλο που περιλαμβανόταν στις χώρες που ψήφισαν υπέρ του ψηφίσματος, αρνήθηκε να συμμορφωθεί σε οποιαδήποτε από τις πρόνοιες του. |
|
